Wybrani z wybranych

Pismo święte w języku greckim na określenie ponownego przyjścia Chrystusa Pana na ziemię używa następujących słów: epifania i paruzja. Określenia te stały się przedmiotem szczegółowej analizy filologicznej oraz spekulacji doktrynalnej "Świeckiego Ruchu Misyjnego Epifania". Ruch ten po świadkach Jehowy jest dużym odłamem Badaczy Pisma Świętego. Na terenie Polski liczba ich wynosi ok. pięć tysięcy z siedzibą w Poznaniu. Najliczniejsze skupiska epifanistów można spotkać w województwach: rzeszowskim, lubelskim, poznańskim, bydgoskim. Poza Ameryką, gdzie powstali, większe skupiska wyznawców tego ruchu można spotkać we Francji (zwłaszcza wśród Polonii), w Niemczech, Grecji, Nigerii, Ghanie, Indiach, Kanadzie i Brazylii. Początki tego ruchu wiążą się ze śmiercią założyciela Badaczy Pisma Świętego T.Ch. Russella. Po jego śmierci, która nastąpiła w 1916 r. dokonywały się liczne rozłamy, wśród badaczy i w 1921 roku wyłonił się "Świecki Ruch Misyjny Epifania" na czele z Paulem S.L Johnsonem zmarłym w 1950 roku.

Podstawy doktryny ruchu "Epifania".

Oprócz Biblii przyjęli oni wykłady Pisma Świętego w sześciu tomach T.Ch. Russella i 21 tomów Pism Paula S.L. Johsona (A helping hand for Bible students) to znaczy "Pomocna dłoń dla studiujących Biblię".

Epifaniści uważają się za najwierniejszych spadkobierców idei Russella i w tym względzie konkurują z Badaczami Pisma Świętego, których siedziba na terenie Polski znajduje się w Krakowie. Epifaniści twierdzą, że Chrystus przyszedł już na ziemię w postaci niewidzialnej w roku 1874, które to przyjście dało początek jego paruzji (gr.parousia). Paruzja od 1874 r. trwała 40 lat, a więc do wybuchu I wojny światowej. Epifania zaś oznacza "obecność Chrystusa w szerszym znaczeniu" i rozpoczęła się w 1914 roku, a trwała przez drugie 40-lecie tj. do 1954 roku. Od roku 1954 rozpoczęła się "basileia" czyli zapowiedziane "Królestwo Boże" odznaczające się restytucją. Restytucja polega na odtworzeniu pierwotnego, doskonałego stanu fizycznego i duchowego zjednoczonej ludzkości począwszy od patriarchy Jakuba aż do ofiarowania Jezusa, co akurat do tego momentu upłynęło 1845 lat. Okres ten Johnson nazywa zgodnie z Russellem "wiekiem żydowskim". Po tym okresie nastał "wiek ewangelii", który również trwał 1845 lat tj. do 1874 r.

Oba te okresy zarówno wiek żydowski, jak i wiek ewangelii są do siebie "równoległe", czyli przebiegają analogicznie zgodnie z zasadą kołabiegu dziejowego.

Na podstawie dziejów starożytnego Izraela można ich zdaniem z góry wiedzieć, jak potoczą się losy współczesnego świata. I tak np. w latach 69-70 po Chrystusie nastąpił podbój Jerozolimy przez wojska rzymskie, które zrównały to miasto z ziemią, odpowiednikiem tego wydarzenia we współczesnym świecie była I wojna światowa niosąca ze sobą pożogi i zniszczenia. Tak więc to, co udało się w wieku żydowskim, dokładnie powtórzyło się w wieku ewangelii. Zburzenie Jerozolimy nastąpiło w 40 lat po wieku żydowskim, a wybuch I wojny światowej również nastał w 40 lat po wieku ewangelii (1874).

Epifaniści twierdzą, że Biblia (List Jakuba rozdz. 5) zapowiada upadek kapitalizmu, a współczesne wydarzenia (o charakterze politycznym) wiążą się z basileią tj. odradzającym się od 1954 r. Królestwem Bożym. Według ich nauki w najbliższym czasie wszystkie narody świata mają się zjednoczyć i w ten sposób wypełnią się proroctwa Izajasza (Iz.2:14).

Światem w przyszłym królestwie Bożym ma niewidzialnie rządzić Chrystus za pośrednictwem widzialnego rządu składającego się ze 144 tysięcy osób wybranych, którego ostatnim członkiem miał być Paul Johnson. Powołując się na Izajasza (Iz 65:20) oraz na List do Hebrajczyków (Hbr 8:8-10), epifaniści twierdzą, że po rozpoczęciu się "bazylei", każdy członek ich społeczności niezależnie od tego, czy będzie chciał lub nie - otrzyma dodatkowo sto lat próby, w czasie której opowie się po jakiej stronie ma stanąć i jakiemu rządowi w nowym przymierzu ma się podporządkować.

Nie trudno sobie wyobrazić, jakie konsekwencje etyczno-moralne pociąga za sobą takie rozumowanie. Czy losy człowieka nie rozstrzygają się już tu na ziemi w obecnym życiu?

Epifaniści nauczają, że dalsze losy świata i wszechświata po "milenium" wiążą się z przeznaczeniem szatana i jego dziejami. Szatan był aniołem, który strzegł pierwszych ludzi w raju, ale ze swego zadanie się nie wywiązał. Pozazdrościł on Adamowi możliwości płodzenia dzieci z Ewą i "sprzeciwił się".

Ze świadkami Jehowy polemizują na temat ofiary Chrystusa. Czy ona zmazała winę Adama i Ewy, czy nie zmazała. Jehowici twierdzą "NIE" a epifaniści "TAK". Co do dalszych losów szatana to od roku 1878 aż do chwili obecnej szatan jest "związany prawdą" przez Jezusa.

Szatan już nie ma wpływu na losy świata. Z czasem nastąpi dalsze ograniczenie jego wpływu, aż zostanie uwięziony na tysiąc lat i potem unicestwiony. Ludzkość zostanie uwolniona z wszelkiej udręki i niedoli, a ci którzy korzystnie przejdą okres próbny, otrzymają nieśmiertelność.

Nauka o cyklicznym rozwoju dziejów (powtarzające się okresy równoległe do siebie) nie mają związku z Biblią, gdyż są wymysłem czysto ludzkim. W związku z takim patrzeniem na świat, epifaniści z uwagą śledzą doniesienia prasowe i interpretują je w świtle wyimaginowanej doktryny. Dokonują karkołomnych spekulacji liczbowych rzekomo na podstawie Biblii.

Wniosek: Każdy chrześcijanin winien karmić się Słowem Bożym, aby mógł coraz bardziej umacniać się w wierze przed złem i z łatwością odróżniać czyste ziarno Słowa Bożego od różnych chwastów fałszywych teorii stworzonych przez człowieka.

Ks. Grzegorz Daroszewski