Apologetyka

Kult relikwii krzyża i obrazów

Członkowie różnych sekt zarzucają katolikom uprawianie bałwochwalstwa ze względu n kult relikwii, krzyża i obrazów świętych postaci, jaką im okazują. Ich zdaniem jest to bałwochwalstwo.

Czy otaczanie czcią świętych przedmiotów sprzeciwia się Słowu Bożemu zawartemu w Biblii i Tradycji? Co to są relikwie?

Relikwie świętych to szczątki ich ciał lub przedmioty, które z Chrystusem lub świętymi miały styczność za ich życia np. suknie, narzędzia męki itp. Kościół ostatecznie orzekł na Soborze Trydenckim i ustanowił jako dogmat wiary naukę o wzywaniu świętych i o ich czci nabożnej relikwiom należnej. W przedmiocie orzeczenia (sess. XXV, De invocat. et reliquiis Sanctor) ten artykuł wiary mówi, iż ciała świętych były żyjącymi członkami Chrystusa i kościołami Ducha Świętego. Pobudka do tej czci jest natury nadprzyrodzonej, rodzi się ona z wiary w tę objawioną prawdę.

W Biblii nie ma ani jednego słowa, które by zabraniało należnej czci oddawanej relikwiom. W Piśmie Świętym są fragmenty wyraźnie świadczące o szczególnym i to religijnym poszanowaniu pewnych przedmiotów np. tablice z dziesięcioma przykazaniami, manna i laska Aarona złożona w Arce Przymierza (por. Hbr 9,4; 1 Krl 8,9), zabranie przez Mojżesza kości Józefa (por. Wj 13,19). Są również wzmianki i opowiadania o nadzwyczajnych skutkach, otrzymywanych przez uczczenie lub dotykanie rzeczy uchodzących za relikwie np. opowiadanie ze ST o płaszczu Eliasza (2 Krl 2,8), o umarłym wskrzeszonym po dotknięciu kości Elizeusza (2 Krl 13, 20-21). W NT opisane są uzdrowienia zdziałane przez chusty, pasy apostołów itp. por. (Dz 5,15; 19, 11-12). Z I I wieku pochodzi dokument świadczący o czci relikwii. Dokument ten jest zawarty w liście Kościoła Smyrneńskiego o śmierci św. Polikarpa, wymienia powód do zebrania i troskliwego przechowania kości świętego biskupa: "Męczennicy i po śmierci pozostają z relikwiami swoimi moralnie złączeni, nie tylko gdy ciało przechowuje się całe, ale z każdą cząstką jego". Wiara i ufność w skuteczność relikwii stwierdza się niezliczonymi cudami, jakie miały miejsce przy grobach świętych. Żydzi i sekciarze powtarzali przez wieki złośliwy zarzut, jakoby kult relikwii równał się bałwochowalstwu. Kościół Smyreneński wyraźnie określił i odparł zarzut mówiąc: "My czcimy Ukrzyżowanego jako Syna Bożego; męczenników miłujemy i słusznie, jako uczniów i naśladowców Pana". Św. Cyryl Aleksandryjski napisał: "Nie zowiemy bogami i boskiej czci męczennikom nie oddajemy. Bóg sam daje wzór i przykład czczenia relikwii, gdyż cudami wsławia je i uwielbia".

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa coraz bardziej wysuwała się na pierwszy plan sama osoba świętego, mówiono bowiem: "Byłem u świętego", a nie: "Byłem u relikwii jego". Kościół od początku czuwał nad kultem relikwii. mamy wiele dekretów soborowych zalecających strzeżenie się przed złodziejami i niszczycielami relikwii. Kult ten Kościół powagą swoją poręcza.

Pogląd sprzeciwiający się kultowi relikwii wypływa z braku zrozumienia natchnionych tekstów Pisma Świętego i Tradycji, a także z podszeptu szatana. Pod wpływem nauk sekciarskich kult relikwii zanika. Istnieje mniemanie, że kult ten jest zbędny. Monstrancje tak pieczołowicie przechowywane i chronione przez naszych przodków ulegają bezpowrotnemu zniszczeniu, gdyż nie są odpowiednio zabezpieczone. Relikwiarze z naszych kościołów giną, a prochy świętych są profanowane, co jest także spowodowane obojętnością i bezmyślnością wielu. Niniejszym wyrażam swoją cześć do relikwii zachęcając do tego innych.

Br. Włodzimierz Aleksandrowicz

Artykuł pochodzi z czasopisma "EFFATHA-Otwórz się!" nr 16/ 1992 r.22-23.