Apologetyka

Znaczenie Modlitwy

Samo wezwanie imienia Jezus jest już modlitwą, która jest prosta i dostępna dla każdego chrześcijanina. Dobra modlitwa prowadzi do najgłębszych tajników życia duchowego. Do praktykowania modlitwy niezbędne jest kierownictwo przewodnika duchowego. Na początku nie jest potrzebna żadna wiedza na temat modlitwy, wystarczy na nią się zdecydować i zacząć się modlić. Nie są wymagane długie modlitwy czy wielokrotne powtarzanie tych samych słów. Wystarczy zwrócić uwagę na tę modlitwę, którą się odmawia w danej chwili, ale tak, aby wnętrze dawało o tym znać, że jest ona dobra.

Jeśli chodzi o imię .Jezus, to ono jest tak wielkie. że przed wymówieniem tego imienia należy się wyciszyć i skupić wewnętrznie prosząc jednocześnie Ducha Świętego o pomoc. Wówczas będziemy mogli powiedzieć, że naszym "Panem jest Jezus" (1 Kor 12:3). Św. Symeon doradza: "Rozpocznij to imię wymawiać z miłością i uwielbieniem. Uczyń go sobie przyjacielem". Nie można imienia Jezus wzywać nadaremnie, do czczych rzeczy (por. Wj 20:7), lekkomyślnie. z przyzwyczajenia. Należy się zastanowić w jaki sposób można to imię wymawiać. Wymawia się je spokojnie, delikatnie, z miłością.

Słowa modlitwy także należy wymawiać spokojnie, bez gwałtownych ruchów, pośpiechu i emocji, by nie sprowadzić jej do mechanicznego jej wypowiadania. Do mechanicznej, bezmyślnej modlitwy stosują się słowa P. Jezusa: "Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie" (Mt 15:8; Mk 7:6).

W życiu wewnętrznym człowieka ogromną rolę spełnia Święta Liturgia. w której uczestniczymy. Ona sama oddziaływuje w sposób niewidzialny na uczestnika, który powinien odczuwać duchową ulgę. W prawosławnym Kościele podczas Świętej Liturgii wymagana jest postawa stojąca, która wyraża wewnętrzną radość, gotowość natychmiastowego otwierania się na Boże działanie. Postawa ta sprzyja bardziej melodyjnie wymawianym słowom modlitwy oraz śpiewom. Tylko osoby starsze i chore mogą przybierać postawę siedzącą, zaś młodzież stoi. Przez tę postawę człowiek powinien odczuć, że nawiązuje żywy kontakt z Tym, który jest obecny w świętych czynnościach Liturgii i chce uświęcić każdego obsypując go łaskami. Postawie stojącej towarzyszy zmęczenie, które przyjmuje jako pokutę za grzechy swoje i innych. Stanie podczas nabożeństwa nie powinno nikogo przerażać, gdyż takie cierpienie jest niczym w porównaniu z cierpieniami Jezusa. W czasie długich nabożeństw cerkiewnych należy również uświadomić sobie, czy skutki dobrej modlitwy zostały osiągnięte, a więc czy dana osoba pamiętała o dobrej modlitwie. Cerkiew prawosławna w długich nabożeństwach, które są bardzo uroczyste, widzi głęboki sens - dłuższej rozmowy z Jezusem i wielbienia Go. W życiu codziennym modlitwa bywa często zapominana, to nie przynosi korzyści duchowej dla człowieka.

W Kościele prawosławnym pojęcie "Msza św." jest nieznane. W miejsce tego pojęcia używa się określenia "Święta Liturgia". Jest to ta sama rzeczywistość, którą Jezus ustanowił na Ostatniej Wieczerzy w Wielki Czwartek.

Ks. Sławomir Tomaszuk

Artykuł pochodzi z czasopisma "EFFATHA-Otwórz się!" nr 6/ 1991 r; str.2-4.