Apologetyka

Krew

    Płynąca w całym organizmie krew jest w szczególny sposób nośnikiem siły. Dla starożytnych krew była po prostu materialną postacią życia (M. Lurker, Słownik obrazów i symboli biblijnych, W-wa 1989, s. 95).
    Również obowiązujący w świecie semickim zakaz przelewania krwi i jej spożywania, wiązał się z tą specyficzną an-tropologią. Motywowano go:

"bo życie (...) jest we krwi" (Kpł 17:14), krew jako siedlisko życia (Kpł 17:11) utożsamiana była z samym życiem (Rdz 9:5; Pwt 12:23; Kpł 19:16), które należało tylko do Boga. Stqd "przelać krew" oznaczało przekroczyć przykazanie Boże. (Rdz 37:22; 2 Sm 12:5-12).
Ten zakaz motywowany był podobieństwem człowieka do Boga (Rdz 9:4n). Krew niewinnie przelana prześladowała zabójcę, (Rdz 4:12-16), wołała o pomstę do Boga (Rdz 4:10). Zabójcy i jego rodzinie groziła zemsta (Pwt 22:8; Sdz 9:24; 1 Sm 25:26n), normowana oczywiście prawem Bożym (Pwt 19:6-12; Lb 35:19-34).

    Na tle tego specyficznego pojmowania krwi ukształtował się sakralny charakter krwi (Kpł 17:11-14; Pwt 12:23), której używano do skrapiania ołtarza i święcenia kapłanów (Wj 29:15-26). Była ona znakiem przyjaźni z Bogiem (Wj 12:13-27), przymierza (Wj 24:4-8), zmazywała winy (Kpł 17:11).
Dlatego też przy składaniu ofiar zakazywano spożywania krwi (Ptw 12:16; 15:23; 1 Sm 14:32-35), która należała tylko do Boga -Pana życia i śmierci (Kpł 3:17).

    Głównym motywem prawodawcy, obok uzasadnienia teologicznego, było pragnienie ochrony życia. Mówiąc krótko: NIE PRZELEWAJ KRWI - NIE ZABIJAJ! Świadek Jehowy czytając Pismo Święte literalnie, pozostaje ślepy na kontekst kulturowo - historyczny tekstów biblijnych.
Odmawiając transfuzji krwi w imię bliżej nie sprecyzowanych racji czy argumentów (bo biblijne one nie są), występuje wprost przeciwko duchowi świętych tekstów i zasadniczemu motywowi dla jakiego zakaz przelewania krwi został wprowadzony -nie chroni życia!

    Na tle judaistycznej teologii krwi pojawił się w początkach Kościoła spór między nawróconymi z pogaństwa a judeochrześcijanami. Ci ostatni uważali że nawróceni poganie zobowiązani są do przestrzegania prawa Mojżeszowego, od czego też uzależnione jest ich zbawienie. Przeciwko tym tendencjom wystąpił św. Paweł i Barnaba. Nie widząc innej możliwości rozwiązania narosłego w Antiochii problemu, postanowiono udać się do Jerozolimy, aby oprzeć się na autorytecie Apostołów (Dz 15:1-2). Tu osiągnięto kompromis i wydano dekret zwalniający nawróconych z pogaństwa od przestrzegania przepisów prawa Mojżeszowego.
Dla uniknięcia zgorszenia wśród Żydów i umożliwienia zasiadania przy jednym stole, postanowiono zalecić powstrzymanie się od spożywania mięsa z ofiar składanych bożkom i krwi (Dz 15:20-29). Było to więc zwycięstwo koncepcji Pawłowej.
O tym, że było to rozwiązanie tymczasowe i kompromisowe świadczy nie tylko uwaga w Dz 15:29 będąca raczej zachętą niż nakazem, ale przede wszystkim sama nauka św. Pawła.
    W Liście do Rzymian (Rz 14:1-23) konkluduje m.in., że Królestwo Boże nie jest sprawą tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym (Rz 14:17). Nie można więc burzyć dzieła Bożego przez spory o pokarmy (Rz 14:21). Jeszcze dobitniej wyjaśnia sprawę spożywania mięsa składanego bożkom, czego zakazuje podobnie jak i krwi dekret z dziejów Apostolskich w swoim 1 Liście do Koryntian (1 Kor 8:1-13). Paweł wyjaśnia tu motywację i tymczasowość wprowadzenia tych zakazów. Wystarczy uważnie przeczytać!

    W Liście do Rzymian (Rz 14:1-23) konkluduje m.in., że Królestwo Boże nie jest sprawą tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym (Rz 14:17). Nie można więc burzyć dzieła Bożego przez spory o pokarmy (Rz 14:21). Jeszcze dobitniej wyjaśnia sprawę spożywania mięsa składanego bożkom, czego zakazuje podobnie jak i krwi dekret z dziejów Apostolskich w swoim 1 Liście do Koryntian (1 Kor 8:1-13). Paweł wyjaśnia tu motywację i tymczasowość wprowadzenia tych zakazów. Wystarczy uważnie przeczytać!

    Tekst (Dz 15,29) nasuwa jeszcze jedną interpretację. O ile powstrzymanie się od ofiar składanych bożkom oznacza z całą pewnością mięso przeznaczone na ofiary dla nich, co wyjaśnia nam tekst (Dz 21:25), o tyle powstrzymanie się od krwi może oznaczać "nie zabijaj!" Jest to mało prawdopodobne, ale nie wykluczone. Całościowa interpretacja (Dz 15:20,29; 21:25) w kontekście myśli przede wszystkim św. Pawła, ukazuje wyraźnie kompromisowy i czasowy oraz zachęcający a nie nakazujący charakter tego dekretu.
Jezus Chrystus daje nam dzięki swojej zbawczej ofierze nowe życie. Staje On w opozycji do wielu starotestamentalnych wyobrażeń zakorzenionych w umysłach ówczesnych słuchaczy, mówiąc:

"KTO SPOŻYWA MOJE CIAŁO I PIJE MOJĄ KREW, MA ŻYCIE WIECZNE" (J 6:54). Trudna to była mowa i gorszyła wielu (J 6:60-61).
Wielu też odchodziło od Jezusa, nie mogąc jej zrozumieć (w.66). Czy i ty chcesz odejść od Niego, burząc dzieło Boże ze względu na pokarmy?

Ks. Janusz Lemański

Artykuł pochodzi z czasopisma "EFFATHA-Otwórz się!" nr 32/1994 r.; str.205-207