Apologetyka

Apostolski Charakter Kościoła

Chrystus Go utworzył

    Kościół, słowo pochodzenia greckiego, oznacza "zwołanie" zgromadzenie o charakterze religijnym. Przez Kościół rozumiemy Lud Boży, Mistyczne Ciało Chrystusa, Świątynię Ducha Świętego. Ten Boży Lud, zjednoczony jednością Ojca i Syna i Ducha Świętego, zgromadził Jezus Chrystus, Wcielony Syn Boży, aby stał się sakramentem zbawienia dla wszystkich, którzy otwierają się na Bożą łaskę.
    Chrystusowy Kościół posiada bardzo ważne przymioty: jest on jeden, święty, powszechny i apostolski. Przymiot "apostolski", którego omawianiem się zajmiemy, oznacza, że Kościół został zbudowany na osobach Dwunastu Apostołów. Boski Mistrz, Jezus Chrystus, Apostołów powołał, przygotował i posłał, aby idąc na cały świat nauczali wszystkie narody, przez sakrament chrztu świętego przyjmowali je do wspólnoty wiary i prowadzili do Boga, do pełni życia i szczęścia.

    Kościół jest apostolski w potrójnym znaczeniu:

• był i pozostaje oparty na "fundamencie Apostołów" (Ef 2:20; Ap 21:14), świadków wybranych i posłanych przez samego Chrystusa (por. Mt 28:16-20; Dz 1:8; 1 Kor 9:1; 15:7-8; Ga 1:1);
• zachowuje i przekazuje z pomocą Ducha Świętego, który w nim mieszka, nauczanie (Po. Dz 2:42), dobry depozyt i zdrowe zasady usłyszane od Apostołów (Por. 1 Tm 1:13-14);
• w dalszym ciągu - aż do powrotu Chrystusa - jest nauczany, uświęcany i prowadzony przez Apostołów dzięki tym, którzy są ich następcami w misji pasterskiej, to znaczy Kolegium Biskupów; są w tym wspomagani "przez kapłanów" w jedności "z następcą Piotra, Najwyższego Pasterza Kościoła" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 5).

Misja powierzona Apostołom

    Jezus jest posłanym Ojca. Na początku swojego posłania "przywołał do siebie tych, których sam chciał... i ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysłać ich na głoszenie nauki" (Mk 3:13-14). Od tej chwili będą oni "posłani" (takie jest znaczenie greckiego słowa apostoloi) Jezus kontynuuje w nich swoje własne posłanie: "Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam" (J 20:21; por. J 13:20; 17:18). Ich posłanie jest więc kontynuacją Jego posłania: "Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje" - mówi Jezus do Dwunastu (Mt 10:40; por, Łk 10:16).
    Jezus włącza Apostołów do swego posłania otrzymanego od Ojca: jak "Syn nie mógłby niczego czynić sam z siebie" (J 5:19,30), ale otrzymuje wszystko od Ojca, który Go posłał, tak ci, których Jezus posyła, nie mogą nic uczynić bez Niego (por. J 15:5), od którego otrzymali nakaz misyjny i moc do jego wypełnienia. Apostołowie Chrystusa wiedzą więc, że są uznani przez Boga za "sługi Nowego Przymierza" (2 Kor 3,6) i "sługi Boga" (2 Kor 6:3), że w imieniu Chrystusa "spełnią posłannictwo" (2 Kor 5:20), i są "sługami Chrystusa i szafarzami tajemnic Bożych" (1 Kor 4:1).
    W misji Apostołów jest pewien element nieprzekazy walny: są oni wybranymi świadkami Zmartwychwstania i fundamentami Kościoła. Jest jednak pewien element stały ich misji. Chrystus obiecał im, że pozostanie z nimi aż do skończenia świata (por. Mt 28:20). "Boskie posłannictwo, powierzone przez Chrystusa Apostołom, trwać będzie do końca wieków, ponieważ Ewangelia, którą mają przekazywać, jest dla Kościoła po wszystkie czasy źródłem całego jego życia. Dlatego... Apostołowie... zatroszczyli się o to, by ustanowić swych następców" (Sobór Wat. II, kons. Lumen gentium, 20).

Biskupi - następcy Apostołów

    "Aby powierzona im misja była kontynuowana po ich śmierci, bezpośrednim swoim współpracownikom przekazali, jak w testamencie, zadanie prowadzenia dalej i umacniania rozpoczętego przez siebie dzieła, zalecając im czuwanie nad całą trzodą, w której Duch Święty ich umieścił, aby byli pasterzami Kościoła Bożego. Ustanowili więc takich mężów, a następnie zarządzili, aby gdy tamci umrą, posługiwanie ich przejęli inni doświadczeni mężowie" (Tamże, por. św. Klemens Rzymski Epistola ad Corinthios, 42,44).
    "Jak więc trwa misja (munus) powierzona przez Pana indywidualnie Piotrowi, pierwszemu z Apostołów, i ma być przekazywana jego następcom, tak trwa apostolska misja pasterzowania w Kościele, aby była nieprzerwanie sprawowana przez święty stan biskupów".
Dlatego Kościół naucza, że "biskupi z ustanowienia Bożego stali się następcami Apostołów jako pasterze Kościoła; kto więc ich słucha, słucha Chrystusa, a kto nimi gardzi, gardzi Chrystusem i Tym, który posłał Chrystusa" (Sobór Wat. II, konst. Lumen gentium, 20).

Apostolstwo

    Cały Kościół jest apostolski, ponieważ pozostaje, przez następców św. Piotra i Apostołów, w komunii wiary i życia ze swoim początkiem. Cały Kościół jest apostolski, ponieważ jest "posłany" na cały świat. "Wszyscy członkowie Kościoła, choć na różne sposoby, uczestniczą w tym posłaniu. Powołanie chrześcijańskie jest również ze swej natury powołaniem do apostolstwa". "Apostolstwem" nazywa się "wszelką działalność Ciała Mistycznego", która zmierza do rozszerzenia "Królestwa Chrystusa po całej ziemi" (Sobór Wat. II, dekret Apostolicam actuositatem, 2).
    "Chrystus posłany przez Ojca jest źródłem i początkiem całego apostolstwa w Kościele", jest więc oczywiste, że skuteczność apostolstwa zarówno tych, którzy zostali wyświęceni, jak i świeckich, zależy od ich żywego zjednoczenia z Chrystusem (por. J 15:5; Sobór Wat. II, dekret Apostolicam actuositatem, 4). Stosownie do powołań, wymagań czasów i darów Ducha Świętego apostolstwo przyjmuje bardzo zróżnicowane formy. Zawsze jednak miłość, czerpana przede wszystkim z Eucharystii, "jest jakby duszą całego apostolstwa" (Sobór Wat. II, dekret Apostolicam actuositatem, 3). Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski w swojej głębokiej i ostatecznej tożsamości, ponieważ już w nim istnieje i wypełni się na końcu czasów "Królestwo niebieskie", "Królestwo Boże" (por. Ap 19:6), które przyszło w osobie Chrystusa i wzrasta w sposób tajemniczy w sercach tych, którzy są w Niego wszczepieni, aż do jego eschatologicznego ukazania się w całej pełni.
    Wówczas wszyscy ludzie odkupieni przez Niego, uczynieni w Nim "świętymi i nieskalanymi przed Jego obliczem w miłości" (por. Ef 1:4), zostaną zgromadzeni jako Jedyny Lud Boży, "Małżonka Baranka" (Ap 21:9), "Miasto święte... zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga" (Ap 21,10-11); "a mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka" (Ap 21:14).

Redakcja "EFFATHA-Otwórz się!"

Artykuł pochodzi z czasopisma "EFFATHA-Otwórz się!" nr 10[56]/ 1996 r.; str.291-293.