Apologetyka

Jak Dzielić Dekalog?

    Adwentyści Dnia Siódmego oraz niektóre inne wyznania, obchodzą w przeciwieństwie. do katolików jako święto (Dzień Pański) sobotę, Fakt ten jest powodem wielu oskarżeń w kierunku Kościoła katolickiego, Zarzucają mu, że fałszuje Biblię, że zmienił Słowo Boże poprzez ingerencję w treść i kolejność przykazań zawartych w Dekalogu (Wj 20:1-17; Pw 5:6-18), Wyśmiewają wręcz skróconą katechizmową wersję.

    Adwentyści twierdzą, iż po pierwsze: Wj 20:4-6, gdzie jest mowa o nieuprawianiu kultów bałwochwalczych, nieczynieniu podobizn innych bóżków, musi być II przykazaniem Dekalogu. Natomist IV przykazanie winno brzmieć: "Pamiętaj abyś święcił dzień sobotni", Nasze katechizmowe IX i X przykazanie łączą w jedno. Krytykuje się Kościół za to, że nie uznaje wersji Dekalogu ze SI.

    Czy rzeczywiście Kościół Powszechny dokonał jakiś fałszerstw?
    Stary Testament określa Dziesięcioro Przykazań nazwą "Dziesięć Słów", a uwzględniając odchylenia w tekście Wj i Pwt, można mieć pewność, że pierwotna wersja Dekalogu była bardziej zwięzła, skrótowa, Takie warunki spełnia wersja katechizmowa.

    Dodatkowym atrybutem tej wersji jest łatwość, z jaką można się jej nauczyć, Zarzuty adwentystów, że Kościół sfałszował podział przykazań świadczy o wielkim braku wiedzy no ten temat, wręcz o ignorancji oskarżycieli. Adwentyści zapomnieli, że sami Żydzi nie wiedzieli jak należy dzielić przykazania.
Stary Testament podoje tekst Dekalogu, jako jednolitą całość, stąd w historii utrwaliły i sorawnie funkclonuia aż trzv różne.

    Pierwszy podział tzw. żydowsko-hellenistyczny uznany został przez Filona, J.Flawiusza, Tertuliana, Kościół prawosławny, anglikański i adwentystów. W myśl tego podziału za " przykazanie przyjmuje się Wj 20:4 czyli, zakaz czci innych bóstw i ich podobizn. Zakaz pożqdania cudzej żony i mienia, ujmujq w jedno jako X przykazanie. Podział ten ma więc przesuniętq kolejność w porównaniu z naszym podziałem.

    Drugi podział tzw. talmudyczny przyjęty powszechnie przez Żydów od Mojżesza Majmonidesa (zm. 1204) ale występujqcy już wcześniej w niektórych rękopisach Tory, (czyli pierwszych pięciu Ksiqgach Biblii) za I przykazanie przyjmuje aklamację z Wj 20:2: "Jam jest Jahwe, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli". Jako " uznaje: "Nie będziesz miał żadnych innych bogów oprócz Mnie", razem z zakazem tworzenia bałwochwalczych wizerunków, Następne przykazania sq ujęte, jak w podziale żydowsko-hellenistycznym.

    Reprezentowany przez Kościół katolicki i EwangelickoAugsburski podział zwany jest augustiańskim (por.św. Augustyn, "Quaestiones in Ex 71), rzadziej septuagintowym, Zródłem tego podziału jest Septuaginta (LXX), czyli przekład ST z hebrajskiego na grecki dokonany jeszcze przed narodzeniem Pana Jezusa.

    ŚW, Augustyn był wielkim zwolennikiem i krzewicielem podziału zawartego w Septuagincie, stqd nazwany został augustiańskim, Za I przykazanie przyjęto nakaz o jedyności Jahwe z dołqczonym (podobnie, jak w podziale talmudycznym) - w wersji katechizmowej domyślnie zakazem czynienia rzeźb, wizerunków, podobizn bożków. Wspólne traktowanie tych zakazów wynika z logicznego kontekstu, Nie tworzenie czczych podobizn, jest konsekwentnym wnioskiem tego, że nie wolno mieć innych bogów prócz Jahwe.
to, co było szczególnym zagrożeniem dla Żydów żyjących w Aleksandrii, gdzie Septuaginta powstała. Dla chrześcijan podział ten został podyktowany względami praktycznymi. Zakaz sprzqdzania wizerunków bóstwa nie miał już większego znaczenia (chrześcijanie nie byli skłonni do bałwochwalczych kultów, raczej przejawiali skłonności do tradycji judaistycznych), zaś pożqdliwość żony, cudzego mienia jest stale aktualne, Wydaje się, że ten ostatni podział przykazań jest bliższy duchowi pierwszych wieków chrześcijaństwa, tym bardziej, że Septuaginta była i jest do dnia dzisiejszego ogromnym autorytetem w Kościele. Świadczy o tym fakt że na 350 cytatów ze SI aż 300 razy NT cytuje z Septuaginty,

Tomasz Zdrojewski

Artykuł pochodzi z czasopisma "EFFATHA-Otwórz się!" nr 33-34/1991 r.; str.233-235.